باز هم براى رهبر و پيشواى يك ملَّت كه چنين موقعيّتى را ميديد لازم بود . آن را تثبيت و تقويت كند . و البتّه مصلحت مرموزى كه درك آن براى ما ممكن نيست موجب بقاى اين حكم شده است براى هميشه . 2 - بآيت 59 « إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ » يك مطلب بسيار مهمّ يادآورى شده است كه : مجازات كتمان حقّ و حقيقت پوشى باشد و بزرگترين وظيفه‌ى اجتماعى انسان يادآورى شده است كه از ابراز حقّ خوددارى نكنيد چون پاداش كتمان حقّ لعنت و محروميّت ابدى است و بالاتر از آن مجازاتى متصوّر نيست . 3 - آيت 60 « إِلَّا الَّذِينَ تابُوا » مسئله‌ى توبه را ياد ميآورد كه براى بازگشت از خطا هميشه راه باز است و بايد انسان نااميد نباشد و پى توبه و چاره‌جوئى باشد و بخصوص با دو كلمه‌ى « توّاب » و « رحيم » شدّت اهميّت توبه يادآورى شده است كه توبه بازگشت از كجى است براستى و ارتباط شخص منحرف است باستقامت و راستى لا يزال كه انسان را موجودى راست و راستگو و راست كردار آفريده است و چون آهنگ راستى كند باصل خود پيوسته خواهد شد كه نهاد مستقيم او است . پس همه‌ى آدميان مىتوانند راستى را از آفريننده‌ى خود الهام گيرند با اين تفاوت كه بعضى ازين نعمت امكان الهام استفاده مىكنند و بعضى خود را محروم دارند .